Correr ou non correr? Esa é a cuestión

¿ Correr baixo a chuvia?

Moita xente, ou case todo o mundo bota a correr cando vai andando e lle empeza a chover, para que? Para non nos mollar claro. Pois non, os científicos estiveron desenrolando formulas de fluídos ata que deron con que canto máis corras mais te mollas, pode parecer tonto e cando che volva a chover volveras a correr pero é así.

Canto máis corras máis te mollas porque colles as gotas de mais sitios, e o caso extremo xa é que che chova de fronte, se che chove de fronte e non tes onde agocharte, déixao, estás pingando!

O profesor Jearl Walter, titular da cátedra de física da Universidade de Cleveland, foi quen investigou isto e caeu na conclusión de que o mellor para estes casos é o monopatín porque a posición curvada que levas no monopatín impide que te molles, iso si, se che ven o vento pola espalda, corre todo o que poidas.

Pese a todas estas recomendacións e consellos, eu persoalmente, recoméndovos que se vedes que vai chover non saiades da casa sen paraugas.



Para os que queiran máis información aquí lles queda isto:

http://www.quo.es/ciencia/consultas/si_corres_bajo_la_lluvia_te_mojas_menos


Miguel 1ºA

O INSECTICIDA DDT

O DDT comezou a utilizarse como insecticida en 1939 (descuberto por Müller, quen recibiu o Premio Nobel en 1948). Ó principio o seu uso evitou moitas mortes, ademais da protección das colleitas e do aniquilamento de insectos domésticos. Pero descubríronse importantes problemas, o máis importante foi a acumulación do veleno ó longo da cadea trófica. Por exemplo, o DDT que se estende sobre un cultivo encóntrase nunha concentración baixísima nas plantas pero, nos insectos que se alimentan destas, está máis multiplicado. Dende o meu punto de vista, a concentración de veleno séguese multiplicando a medida que a cadea alimenticia avanza, chegando a conseguir, deste xeito, a extinción de animais. Ó meu entender foron 31 anos ata que foi prohibido mundialmente nos que se empregou dun xeito moi nocivo para os seres vivos. Sabendo isto, daríanlle o Premio Nobel a Müller?

Fisiognomía

O home foi tachado de criminal só pola súa fisionomía sen ter en conta ningunha das probas científicas que normalmente se teñen que realizar. ¿É factible que vendo a unha persoa se poida culpabilizala dun crime? ¿Ou sería máis correcto aplicar o método científico para averigualo?. O máis apropiado sería aplicar este método para chegar a conclusións firmes e rigurosas sobre a culpabilidade ou non d individuo e o método científico aplicaríase sobre mostras biolóxicas que ó seren analizadas por persoas culaificadas situarían ou non á persoa na escea do crime. O método científico non aporta probas da culpabilidade das persoas a partir da súa fisionomía, só poderíamos ter certas tendencias do seu comportamento a partir dun análise psicolóxico pero aínda así non sería concluínte para culpabilizar á persoa sen outro tipo de probas (xa que o que unha persoa sexa capaz de facer non quere dicir que o vaia a facer).

En conlcusión, o máis apropiado sería non deixarnos levar por simples apariencias físicas e non prexuzgar á persoa son motivos, xa que as apariencias son engañosas e non hai ningunha relación directa entre o aspecto físico e o carácter da persoa, ou polo menos ata o momento non hai probas científicas diso.

O mundo sufriu unha catástrofe mediante unha inundación mundial recente. Os defensores desta afirmción din que actualmente hai varias evidencias pero a estas opóñense as teorías científicas. Unha das evidencias son as rochas sedimentarias que conteñen fósiles de animais que non subiron á arca e morreron afogados. Pero estas rochas, ao seren analizadas polo método científico aplicado por persoas cualificadas, sábese que pertencen a diferentes épocas xeolóxicas, polo que xa non son válidas como proba desta afirmación. Da mesma forma din que as reservas combustibles de hidrocarburos son outra evidencia, xa que toda a materia vexetal que cubría a superficie terrestre quedaría, según eles, sepultada baixo as augas desa gran inundación. Pero estas, despois de ser analizadas sábese que son moito máis antigas que a época citada según a xenealoxía bíblica.

Tamén argumentan que diversos pobos separados xeográficamente contan a mesma historia: que houbo un home que meteu a diferentes especies de animais por parellas nunha arca durante un ano e que despois liberou, para que poboaran o planeta. A existencia deste mito en diversas partes do mundo pode darse por simple casualidade da mesma forma que todos os pobos teñen un ente creador, e este é diferente en cada pobo. Esta é unha característica propia do método pseudocientífico xa que este se basa en crenzas, mitos e observacións non contrastadas. Segundo o método científico esta afirmación non sería contrastable xa que dito método se basa en feitos observados a partir de fenómenos que teñen lugar na natureza.

¿Pseudociencia ou Ciencia?

p

As afirmacións que nos aporta Richard S. encadran perfectamente dentro da concepción pseudocientífica xa que o seu campo de actuacion está fora da realidade debido a que non se sabe se Deus é real xa que non existen probas científicas que o verifiquen neste momento. A concepción científica prentende explicar fenómenos e interpretar a realidade, podendo comprobarse mediante o método científico todas as observacións para chegar a conclusións verídicas pero mutables. A pseudociencia, en ningún momento da a posibilidade de que alguén comprobe o que afirma, polo tanto é dogmática: as súas afirmacións considéranse inmutables. Mentres que a concepción científica é critica, pódense comprobar todas as súas propostas. Todo o contido e a base do texto están baseadas en crenzas relixiosas. Sen embargo no campo científico as conclusións baséanse en feitos, observacións e experiencias. A linguaxe empregada é ambigüa polo que definitivamente queda enmarcado o texto na pseudociencia xa que na concepción científica a linguaxe que se emprega é precisa e inequívoca. Todas as afirmacións que fai Richard S. son definitivas e conciden cos supostos de partida, pero no campo da ciencia todas as conclusións son provisionais e calquera pode comprobalas mediante o método científico, xa que poden ser modificadas nun futuro.

Mentalidade científica

O vello ancián tiña por certo que o aparello de Golgi non era real, e durante anos admitiu o que el creía por verdade universal, sin molestarse en aplicar o método científico e comprobalo. Aínda que este comportamento pertence á pseudociencia, a súa mente era científica, xa que cando un biológo celular lle deu probas convincentes de que o aparello de Golgi era real, o vello viu que estivera nun erro: segundo a súa mente científica, e a pesar de non comprobar en primeira persoa se o que el tiña por certo era verdade ou non, soubo aceptar que as súas conclusións era provisionais e non verdades universais e inmutables como propón o método pseudocientífico.

A mica: posible orixe da vida

A orixe da vida tivo lugar no medio acuático, isto xa foi postulado anteriormente por cinetíficos como Oparin, que demostrou no laboratorio a formación de biomoléculas na atmósfera primitiva que se irían depositando nos océanos e dando lugar, co paso do tempo, aos coacervados.

As dúas teorías máis aceptadas sitúan a orixe da vida na auga: en fumarolas submarinas ou en charcas con alta concentración de biomoléculas orgánicas nas zonas costeiras. En contraposición a estas dúas teorías está a panspermia: que sitúa a orixe da vida nalgún lugar do cosmos pero esta teoría non foi aceptada.

Na actualiade, a científica Helen Hansman, da Universidade de California, e seguindo a teoría da orixe da vida en estractos de mica, aporta para isto numerosas probas contrastadas: tales como a existencia de potasio na mica e que tamén está presente nas nosas células; e o sodio que hai na auga, que se introduciría nos ocos da mica e de ahí explícase a presencia deste no noso sangue (se nos estractos de mica surxe a vida, as moléculas presentes na mica tamén o estarán nas células de todos os seres vivos).

Polo tanto esta científica conclúe que nos estractos de mica tería lugar unha bioquímica primitiva posibilitando o desenrrolo dunha vida precelular que posteriormente daría lugar aos seres vivos al e como se conocen hoxe en día.